बोरिया मजुमदार यांचा स्तंभ:आपल्याला हे समजून घ्यावे लागेल की स्पोर्ट्स आता करिअरचा पर्याय बनले आहे

‘मी माझ्या वडिलांना फोन केला आणि म्हणाले, आता बोला की आयआयटी करायची आहे!’ - हे म्हणताच अरुंधती चौधरी मोठ्याने हसल्या. कोटा येथील रहिवासी असलेल्या अरुंधतीने आयआयटीचे आपले स्वप्न सोडून मुष्टियुद्धाला करिअर म्हणून निवडले होते. तथापि, तिचे वडील या खेळाबद्दल खात्रीशीर नव्हते. त्यांच्या मुलीचे मुष्टियुद्धात भविष्य घडेल यावर त्यांना विश्वास नव्हता. त्यांच्या चिंता खऱ्या होत्या. पण अरुंधती सहज हार मानणाऱ्यांपैकी नव्हती. जेव्हा तिच्या वडिलांना हे कळून चुकले की अभ्यासाला प्राधान्य देण्यासाठी तिला समजावणे व्यर्थ आहे, तेव्हा त्यांनी अरुंधतीला कोणताही सोलो-खेळ (एकल खेळ) निवडण्याचा सल्ला दिला. अरुंधती म्हणते की, सुरुवातीला माझी आवड सांघिक खेळांमध्ये होती. एक दिवस बाबांनी मला समजावले की, राजस्थानमध्ये सांघिक खेळांमध्ये यशस्वी होणे कठीण आहे, कारण सर्व सहकारी खेळाडू तितकेच प्रेरित असतील असे नाही. ते म्हणाले की, माझ्यासाठी कोणत्याही एकल खेळात जाणे चांगले राहील. येथूनच माझ्या आयुष्यात मुष्टियुद्धाचा प्रवेश झाला. बाबा म्हणाले, तू तशीही शाळेत मारामारी करतेस. बॉक्सिंग करशील तर बक्षीस मिळेल! जेव्हा अरुंधतीने बॉक्सिंग निवडण्याचा निर्णय घेतला होता, तेव्हापासून तिचे ध्येय ऑलिम्पिक पदक जिंकणे हेच होते. राष्ट्रकुल खेळांमधील सुवर्णपदकही निश्चितपणे तिच्यासाठी खूप महत्त्वाचे आहे, पण ते तिचे अंतिम ध्येय नाही. ग्लासगोमध्ये माझ्याशी बोलताना अरुंधती म्हणाली, तुम्ही मीराला (मीराबाई चानू) पिझ्झा खाऊ घातला होता, आम्हाला मिठाई खाऊ घाला. असे म्हणून ती हसली. तो त्या क्षणांपैकी एक होता, जे नेहमी लक्षात राहतात. मला खरोखरच तिच्यासाठी भारतीय मिठाईची व्यवस्था करायची होती, पण तिला तिथून लगेच निघायचे होते. त्यामुळे ते वचन अजून बाकी आहे. गंभीरपणे पाहिले तर, अरुंधतीसारख्या मुली येत्या काळात अनेक तरुणांसाठी प्रेरणा बनू शकतात. कोटासारख्या शहरातून - जिथे संपूर्ण जग स्पर्धा परीक्षांभोवती फिरते - तिची मुष्टियुद्धात (बॉक्सिंगमध्ये) प्रगती करणे हे एक उदाहरण आहे. आता तिने राष्ट्रकुल खेळांमध्ये सुवर्णपदक जिंकले आहे आणि ती भारतीय सैन्याचा भाग देखील आहे, तिची कथा पाहून अनेक तरुण तिच्या मार्गावर चालण्याची इच्छा करतील. खेळांमध्येही यशस्वी करिअर घडवता येते. जर पूर्ण एकाग्रता, प्रामाणिकपणा आणि समर्पणाने या मार्गावर चालले, तर एक दिवस स्टारही बनू शकता. ही आपल्या पालकांसाठीही एक शिकवण आहे की मुलांना केवळ आयआयटी किंवा इतर स्पर्धा परीक्षांसारख्या पारंपरिक करिअर पर्यायांपर्यंत मर्यादित ठेवू नका, तर त्यांना खेळांमध्येही आपले भविष्य घडवण्याची संधी द्या. आपल्याला आपल्या विचारांची व्याप्ती वाढवावी लागेल आणि हे समजून घ्यावे लागेल की नवीन भारतात खेळ एक व्यावहारिक करिअर पर्याय बनले आहेत आणि त्यातून मिळणारे आर्थिक लाभ अनेक वर्षांपर्यंत कुटुंबाला आधार देण्यास सक्षम आहेत. खेळ आता सॉफ्ट पॉवरपेक्षाही अधिक आहेत. जेव्हा तुम्ही पाहता की राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धेत भारताच्या 13 सुवर्ण पदकांपैकी 8 महिलांनी जिंकले आहेत, तेव्हा हे लक्षात येते की भारताची नारीशक्ती कोणत्या टप्प्यावर पोहोचली आहे. मुष्टियुद्ध असो, भारोत्तोलन असो किंवा ज्युदो- महिलांनी उत्कृष्ट कामगिरी करत राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धा भारतासाठी अत्यंत यशस्वी बनवली. अशा परिस्थितीत, आपल्याला पुन्हा हे विचारावे लागेल की खेळाच्या क्षेत्रात आपण महिलांना पुढे जाण्यासाठी आणि त्यांची प्रतिभा दाखवण्यासाठी पुरेसे संधी देत ​​आहोत का? जेव्हा ग्लासगोमध्ये अस्मिता डे मला सांगते की ती तिच्या कुटुंबातील एकमेव कमावती सदस्य आहे आणि तिला तिच्या वडिलांची खूप आठवण येते, ज्यांनी सायकल दुरुस्तीच्या दुकानात काम करून हे सुनिश्चित केले की ती खेळणे सुरू ठेवू शकेल, तेव्हा भारताचे एक अत्यंत महत्त्वाचे चित्र समोर येते. जर या महिलांना संधी दिली, तर निश्चितपणे अरुंधती, प्रिया, प्रीती आणि अस्मिता यांसारख्या अनेक प्रतिभा समोर येतील. आणि जसे की मीराबाई चानूने मला सांगितले, मी मणिपूरची आहे आणि तिथून इथपर्यंत पोहोचणे सोपे नाही. माझ्यासाठी खेळ म्हणजे माझ्या देशासाठी काहीतरी विशेष करण्याची संधी आहे, म्हणूनच हे सुवर्णपदक माझ्यासाठी इतके महत्त्वाचे आहे. आपल्याला आपल्या विचारांची व्याप्ती वाढवावी लागेल आणि हे समजून घ्यावे लागेल की, नवीन भारतात खेळ एक करिअर पर्याय बनले आहेत आणि त्यातून मिळणारे आर्थिक लाभ अनेक वर्षांपर्यंत कुटुंबाला आधार देण्यास सक्षम आहेत. खेळ आता सॉफ्ट पॉवरपेक्षाही अधिक आहेत. (हे लेखकाचे स्वतःचे विचार आहेत)