माझ्या हिश्श्याचे किस्से:दिव्याला सगळ्यांपुढे जायचे होते … मृत्यूच्याही

प रवा, २५ फेब्रुवारी दिव्या भारतीचा वाढदिवस आहे. काही दिवसांपूर्वी जेव्हा मी “ओ रोमियो”च्या प्रीमियरला उपस्थित होतो तेव्हा मी दिव्याचा भाऊ कुणालला अनेक वर्षांनी भेटलो. कुणालला भेटून मी खूप भावनिक झालो. म्हणून मी माझ्या आजच्या किश्श्यात दिव्या भारतीबद्दल बोलणार आहे. ती एक उत्साही, आनंदी-भाग्यवान मुलगी होती. नेहमीच मजेदार मूडमध्ये असायची. मी तिला कधीही थकलेले, दुःखी, शांत किंवा गंभीर पाहिले नाही. ती तिच्या आयुष्यातील प्रत्येक क्षण जगली. जणू तिला माहीत होते की तिच्याकडे मर्यादित वेळ आहे आणि म्हणूनच ती प्रत्येक क्षण जगू इच्छिते. मी आधीच नमूद केले आहे की तिच्या आत एक लहानसे मूल होते. ती परिणामांचा विचार न करता तिच्या मनात येईल ते करायची. उदाहरणार्थ, जुहूमधील तिच्या परिसरात एक खूप प्रसिद्ध आइस्क्रीम शॉप आहे. जिथे लोक दररोज रात्री आइस्क्रीम खाण्यासाठी येतात आणि तिथे नेहमीच गर्दी असते. दिव्या जेव्हा गाडीने घरी परत जात असायची. तेव्हा लोक तिच्या घराच्या दारासमोर त्यांच्या चारचाकी (कार) उभ्या करून आइस्क्रीम खात. यामुळे तिला खूप त्रास होत असे. तिला बराच वेळ हॉर्न वाजवावा लागत असे. मग कार हलायच्या आणि मग तिला घरात जाता येत असे. तिने लोकांना अनेकदा समजावून सांगितले होते की, दारासमोर कार उभी करून आइस्क्रीम खाऊ नका. एके दिवशी तिला तिथे केलेल्या गाड्या दिसल्या आणि ती रागावली. ती खाली उतरली आणि तिने लोखंडी रॉड उचलून कार फोडायला सुरुवात केली. तिने कारच्या पुढच्या काचा, मागच्या काचा, दिवे आणि दरवाजे तोडले. एक मुलगी रॉडने गाड्या फोडत आहे हे पाहून लोक नाराज झाले होते. त्यांना शांत होण्यास थोडा वेळ लागला. साजिद आणि मी घरी बसलो होतो तेव्हा आम्हाला फोन आला आणि आम्ही थेट जुहू पोलिस स्टेशनला धावलो. दिव्या तिथे उभी होती आणि बाहेर अनेक फोडलेल्या कार उभ्या होत्या. बरेच लोक बाहेर बोलत उभे होते. साजिद त्यांच्याशी बोलला आणि मग त्या घटनेवर तात्पुरता पडदा पडला. साजिदने काही दिवसांपूर्वी मला सांगितले की खटला अनेक वर्षे चालला होता. दिव्या अल्पवयीन होती आणि तिच्या वडिलांचे नाव कार फोडण्याच्या गुन्ह्यात टाकण्यात आले होते. कारण गाडी त्यांच्या नावावर होती. तो खटला काही वर्षांपूर्वीच संपला. बरं एका रात्री संपूर्ण मुंबईत लाइट बंद झाले आणि घरी खूप गरमी होत होती. म्हणून दिव्या म्हणाली, “चला, आपण कार काढून फिरूयात.’ मी, साजिद आणि दिव्याने कार काढली. आम्ही जुहूला आलो. तिने म्हटले, “जुहू येथे कार थांबवा.” आम्ही थांबलो. आम्ही समुद्रकिनाऱ्यावर गेलो. तेथे दोन-तीन घोडेस्वार बोलत बसले होते. दिव्या म्हणाली, “मला घोडेस्वारी करायची आहे.’ पण घोडेस्वार म्हणाले, “नाही, नाही, ही वेळ नाही. आम्ही आणि घोडेही विश्रांती घेत आहेत.’ दिव्याने घोड्याला स्पर्श केला आणि घोडा उभा राहिला. दिव्या म्हणाली, “बघ, ते मला घेऊन जाण्यासाठी तयार आहे. तू आळशी आहेस, तुला मला घेऊन जायचे नाही.’ साजिद घोडेस्वाराला म्हणाला, “भाऊ, तू तिला ओळखत नाहीस. ती तिची जिद्द पूर्ण करेलच. तुम्ही दुप्पट किंवा तिप्पट रक्कम आकारू शकता. पण तिला फक्त गाडी चालवू द्या.” ती घोड्यावर बसली आणि म्हणाली, “लगाम माझ्या हातात दे.’ घोडेस्वाराने दिव्याला लगाम दिला. दिव्याने लगेच त्याच्या हातातून त्याची काठी हिसकावून घेतली आणि घोड्याला मारले. आणि उधळून धावू लागला. आम्ही त्याच्या मागे धावलो. घोडेस्वारही धावला. त्या रात्री चंद्र नसल्याने अंधार होता. अंधारात आम्हाला काहीही दिसत नव्हते. म्हणून आम्ही विचार करत होतो की, घोडा दिव्याला कुठे घेऊन गेला आहे. घोडेस्वाराने उत्तर दिले, “काळजी करू नका. कारण या मार्गावर शेवटी परमेश्वर गोदरेजचा बंगला आहे. तेथून पुढे रस्ता नाही.’ आम्ही तिथे पोहोचलो. तेव्हा आम्हाला घोडा तिथे उभा असलेला दिसला आणि घाबरलेली दिव्या घोड्याची मान पकडून बसली होती. ती एक लहान मुलगी होती, जी तिच्या मनात येईल ते करत होती. कदाचित यासाठीच ख्वाजा मीर म्हणाले होते : सैर कर दुनिया की ग़ाफ़िल ज़िंदगानी फिर कहाँ ज़िंदगी गर कुछ रही तो ये जवानी फिर कहाँ मी तुम्हाला आणखी एक गोष्ट सांगतो. ऑक्टोबर १९९१ चा तो दिवस होता. माझ्या मोठ्या भावाचे भोपाळमध्ये लग्न होते. तिने लग्नाला जाण्याचा आग्रह धरला. मी तिला समजावून सांगितले की तिच्या जाण्याने संपूर्ण लग्नात गडबड होईल; सर्वजण नवरीला सोडून तुझ्याकडेच पाहतील. मी लग्नात माझ्या कुटुंबासोबत काम करू, समारंभ सुरळीत करू की तुझ्याकडे पाहू? तिने शेवटी होकार दिला आणि मी निघताना तिने माझ्यासाठी एक छान मेडिकल बॉक्स तयार केला. औषधांची नावे कागदावर लिहिलेली होती : “जर तुम्हाला डोकेदुखी असेल तर ही गोळी घ्या, जर तुम्हाला पोटदुखी असेल तर ही गोळी घ्या. जर तुम्हाला संसर्ग असेल तर ही गोळी घ्या. जर तुम्हाला अ‍ॅलर्जी असेल तर ही गोळी घ्या आणि जर तुम्हाला दुखापत झाली तर ही बँड-एड लावा.’ अगदी डॉक्टरांसारखा तिने तो बाॅक्स बनवला होता. जो माझ्यासोबत अनेक वर्षे होता, पण घर बदलताना तो कसा हरवला हे मला माहीत नाही. मला त्याचा खूप पश्चात्ताप होतो. मग, नोव्हेंबरच्या शेवटी, माझा भाऊ आणि वहिनी भेटीसाठी मुंबईला आले. दिव्या उत्सुकतेने त्यांची वाट पाहत होती. जेव्हा ते आले तेव्हा तिला त्यांच्यासोबत खूप मजा केली. तिने माझ्या वहिनीकडील वधूची लाल साडी परिधान केली आणि म्हणाली, “आपण गंमत करू आणि साजिद आल्यावर त्याला सांग की, आज दिव्याचे लग्न आहे. आपण साजिदला चिडवू.’ योगायोगाने त्या रात्री साजिद आला नाही. ती मजा करत राहिली. भाऊ आणि वहिनींमध्ये झोपली आणि म्हणाली, “मी तुमच्या दोघांमध्ये झोपेन.” असो. सकाळी ती चित्रीकरणासाठी निघून गेली. तिथे पोहोचताच तिने एक कार पाठवली आणि माझ्या भावाला आणि वहिनींना तिला घेऊन येण्यास सांगितले. ‘दिल ही तो है’ या सिनेमाचा सेट तयार झाला होता. असरानीजी दिग्दर्शक होते. मला तो प्रसंग चांगला आठवतो. नोव्हेंबर महिना होता. अचानक एक उघडी जीप आली आणि त्यात अजय देवगण बसला होता. सर्वांनी ज्या पद्धतीने त्यांचे स्वागत केले त्यावरून मला जाणवले की ‘फूल और कांटे’ हा सिनेमा खूप हिट झाला आहे आणि एक नवीन सुपरस्टार आला आहे. तिथेच मी अजय देवगणला भेटलो. त्यानंतर आम्ही निघालो. मी चालकाच्या शेजारी बसलो. भाऊ, वहिनी आणि दिव्या मागे होते. हायवेवर एका कारने आम्हाला ओव्हरटेक केले. दिव्या लगेच म्हणाली की, त्या कारचा पाठलाग करा आणि ओव्हरटेक करा. मी वेग वाढवण्याच्या विरोधात होते. मी चालकाला वेग वाढवू नये असा इशारा केला. दिव्या म्हणाली की, वेग वाढवा. पण चालकाने माझेच ऐकले. त्याने वेग वाढवला नाही आणि सिग्नलवर गाडी थांबवताच दिव्या खाली उतरली. चालकाचा दरवाजा उघडला. त्याला बाहेर काढले आणि स्वतः गाडी चालवू लागली. तिने ओव्हरटेक करणाऱ्या कारला मागे टाकल्यावरच आमची कार थांबवली. हा दिव्याचा स्वभाव होता; तिने जे करायचे ते केले. तिला प्रत्येक गोष्टीत सगळ्यांपेक्षा पुढे राहायचे होते. तिला सगळ्यांपेक्षा पुढे राहायचे होते. आणि जेव्हा हे जग सोडून जाण्याची वेळ आली तेव्हाही तिने आपल्या सर्वांना पुढे सोडून दिले आणि आपल्याला आधी सोडले. आज, दिव्याच्या आठवणीत, तिच्या ‘शोला और शबनम’ सिनेमातील हे गाणे ऐका. स्वतःची काळजी घ्या आणि आनंदी राहा. तू पागल प्रेमी आवारा, दिल तेरी मोहब्बत का मारा |