नवनीत गुर्जर यांचा कॉलम:शहरात महागाई येणार आहे…‎

‎‎‎‎‎‎‎‎पिढ्यानपिढ्यांच्या अंगणाला चुलीत घाला!‎ स्वयंपाकघरातील गोडवा, शेजारपाजारची नाती टोपलीत‎ठेवा... आणि मुलांना कमरेवर बांधून चढा एखाद्या उंच‎पुलावर किंवा मनोऱ्यावर.‎ शहरात महागाई आली आहे!‎ तुम्ही सोने खरेदी करू शकत नाही. तुम्ही तेल वापरू‎शकत नाही. ‘वर्क फ्रॉम होम’ तुम्हाला कोणी देत नाहीये.‎शेवटी करायचे तरी काय?‎ होर्मुझने जे संकट आणले आहे किंवा आणणार आहे, ते‎कदाचित भीषण असेल, पण आपण शहरातील लोक आता‎परत गावीही तर जाऊ शकत नाही!‎ खरे पाहता, आपण आपली दिनचर्या, आपली‎जीवनशैली इतकी गुंतागुंतीची करून ठेवली आहे की,‎त्यातून बाहेर पडणे आता कठीण आहे.‎खरे तर, आपण आपल्या मुळांपासून तुटलेली माणसं‎ आहोत.‎ कुटुंब किंवा वंशाच्या वेलीवरून तुटलेली... आणि एक‎प्रकारे सुकलेली पाने. दिवसभराच्या धावपळीनंतर कधी सुखात, कधी दुःखात,‎काही मिनिटांसाठी का होईना, आपण एक खांदा शोधत‎असतो. डोळ्यांतील आसवांनी तो भिजवण्यासाठी.‎ आपल्याला तो खांदासुद्धा नशिबात नाही!‎ सर्व सुखांची गंगा आजूबाजूला वाहत असते. ‎‎शहरे-महानगरांतील सर्व आनंद घरातच लुकलुकत असतो, ‎‎पण गावाची ती कोवळी उन्हे नाहीत, जी अंगणाला घराशी ‎‎जोडणाऱ्या पायऱ्यांवर बसल्यावर मिळायची.‎ ...आणि‎त्या पायऱ्या, ज्यांवर खोड्या करताना कधी आईने कान ‎‎पिरगळला होता, वडिलांचा ओरडा ऐकावा लागला होता‎आणि या सर्वांनंतर आजीने पदरात लपवून सर्व संकटांपासून ‎‎वाचवले होते, त्या आता आठवतही नाहीत.‎ आनंदाच्या वडासारख्या सावलीतही असे वाटते की- ‎‎आपण कुंडीत उगवलेली माणसं आहोत.‎ म्हणायला इथे शहरांमध्ये आपला स्वतःचा समाज आहे, ‎‎धर्म आहे आणि हसणारी-खेळणारी लोकंही आहेत. पण ‎‎सामाजिक, आर्थिक आणि धार्मिक मूल्ये काचेच्या ‎‎भांड्यांप्रमाणे तुटली आहेत.‎ ...आणि त्यांच्या काचा आपल्या पायात रुतलेल्या‎आहेत.‎ या काचा पायात फक्त दिसतात, पण खऱ्या अर्थाने त्या ‎‎आपल्या कपाळात रुतल्या आहेत.‎ आपली मुले उच्चात उच्च शिक्षण घेऊन आपल्यापेक्षाही ‎‎मोठी-उंच माणसे बनली, पण आपण त्यांना ती संस्कृती देऊ ‎‎शकलो नाही, जिथे जिव्हाळा असायचा आणि शेजारधर्मही‎असायचा.‎ घरातल्या भावांप्रमाणेच शेजारीही भाऊ आणि ते‎आजी-आजोबा असायचे, जे आपली चूक असली तरी‎आधी आपल्या नातवंडांना रागावायचे.‎ पण हे सर्व का झाले?‎ शहरांप्रमाणेच सुविधा, रोजगार आणि उच्च शिक्षण‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎गावां-खेड्यांमध्येही असते तर कोणी आपल्या मुळांपासून‎का तुटले असते?‎ आज अनेक देशांमध्ये गावकरी शहरी लोकांपेक्षा‎चांगल्या सुविधा मिळवत आहेत आणि स्वतःला सुपिरियर ‎‎मानतात. पण हिंदुस्थानात नेते, सरकारांनी आपल्याला अशी ‎‎संधी दिली नाही.‎ कोणीही काही विचार करत नाही की काही करत नाही.‎ना आमदार, ना खासदार, ना मंत्री, ना सरकार. प्रश्न पडतो‎की हे सर्वजण इतक्या जबाबदार पदांवर आहेतच‎कशासाठी? मग प्रश्न पडतो की यांना निवडून कोण देतं?‎आपणच. कुठेतरी आपणच जबाबदार आहोत. पण संकल्प‎करावा लागेल की आता आपण तसे करणार नाही, जसे‎करत आलो आहोत.‎ खरे तर, सरकारच्या दृष्टीने ‘नरेगा’ हीच गावांच्या‎विकासाची गुरुकिल्ली आहे. पण हे चुकीचे आहे. आता‎गाव ना नरेगासाठी मरेल ना मजुरीच्या आधारावर संपूर्ण‎आयुष्य काढेल. त्यांना त्या सर्व सुविधा हव्या आहेत, ज्या‎शहरांसाठी आणि शहरातील लोकांसाठी आहेत. आणि हे‎शक्यही आहे.‎ गरज आहे इच्छाशक्तीची. एका प्रबळ इच्छेची. एका‎संकल्पाची. गरज आहे भगीरथ बनण्याची. खऱ्या‎विकासाची खळखळणारी गंगा येथे येण्यापासून मग कोण‎रोखू शकेल?‎ जर असे झाले तर मग आपल्याला कोणत्याही होर्मुझची‎भीती वाटणार नाही. कुणीही म्हणणार नाही की सोने खरेदी‎करू नका. तेल कमी वापरा.‎ निश्चितपणे जेव्हा संकट येईल तेव्हा त्याचा परिणाम‎सर्वत्र होईल, परंतु गाव आपल्या पाठीशी असेल,‎जीवनशैली साधी असेल तर चिंता नक्कीच कमी असेल.‎ एका संकल्पाची गरज आहे... गरज आहे इच्छाशक्तीची. एका प्रबळ इच्छेची,‎एका संकल्पाची. भगीरथ बनण्याची. खऱ्या‎विकासाची खळखळणारी गंगा येथे येण्यापासून‎मग कोण रोखू शकेल? जर असे झाले तर मग‎आपल्याला कोणत्याही होर्मुझची भीती वाटणार‎नाही. कुणीही म्हणणार नाही की सोने खरेदी करू‎नका. तेल कमी वापरा.‎‎‎