नवनीत गुर्जर यांचा कॉलम:स्वअस्तित्वाच्या आचेत स्वतःला मळणारी ती…‎

वो रोटी बेलती है जैसे पृथ्वी‎ जैसे ज्वालामुखी बेलते हैं पहाड़‎ जैसे भूचाल बेलते हैं घर‎ सन्नाटे शब्द बेलते हैं, भाटे समंदर।‎ रोज सुबह सूरज में एक नई उचकन लगाकर‎ एक नई धाह फेंककर।‎ वो रोटी बेलती है जैसे पृथ्वी।‎ पृथ्वी जो खुद लोई है, सूरज के हाथों में‎ रख दी गई है पूरी की पूरी सामने‎ कि लो, इसे बेलो, पकाओ‎ जैसे मधुमक्खियां पकाती हैं शहद‎ अपने पंखों की छांह में…।‎ तब भी, जब सारा शहर सो चुका हो!‎ धुल चुके हों सारे बरतन‎ बुझ चुकी हो आखिरी चूल्हे की राख भी‎ …और वो? अपने ही वजूद की आंच के आगे‎ औचक हड़बड़ी में, खुद को ही सानती‎ खुद को ही गूंधती बार-बार‎ खुश है कि रोटी बेलती है जैसे पृथ्वी…!‎ महिला आज खूप पुढे गेल्या आहेत. अगदी प्रत्येक क्षेत्रात!‎पुरुषी मक्तेदारी किंवा वर्चस्व मानले जायचे तिथेही‎स्त्रियांनी मजल मारली आहे. पण काळ आजही या ‎‎महिलांच्या वाटेत अडथळा बनून उभा आहे.‎ याच महिन्यात दिल्लीत एका अल्पवयीन मुलीवर झालेला ‎‎सामूहिक बलात्कार, दुसऱ्या एका मुलीची हत्या आणि ‎‎जमुईमध्ये तरुणीची छेडछाड व मारहाण... या घटना‎अंगावर काटा आणणाऱ्या आहेत.‎ एका चिमुकलीवर अत्याचार होत आहेत अन् तो‎अत्याचार होत असताना तिची किंकाळी ऐकून मन‎हेलावणे, मदतीला धावणे तर लांबच, उलट त्या ‎‎किंकाळ्यांचा व्हिडिओ बनवत राहणे! अशी विकृती‎शेवटी कुठून आणि कशी येत असेल?‎ हे खरे आहे, संपूर्ण पुरुष समाज असा नाही. फक्त काही ‎‎नरभक्षक आणि अत्याचार करणारेच हे असले कृत्य करत ‎‎आहेत. त्यांना कोणत्याही समाजाची वा सरकारची भीती ‎‎उरलेली नाही. कसल्याही शिक्षेचा धाक उरलेला नाही. ‎‎जंगलातील चित्त्यांपेक्षाही हे अधिक हिंस्र आहेत.‎काळाच्या तुलनेत यांची नखे अधिक तीक्ष्ण झाली आहेत. ‎‎त्यांची ही भुकेली राक्षसी वृत्ती शेवटी कधी शांत होणार?‎ हे राक्षस अजून किती दिवस अन् किती रात्री अशाच‎प्रकारे गिळंकृत करणार आहेत? कुणीतरी कधीतरी हे ‎‎समजून घ्यायला हवे, की महिला आज आपल्यातील‎हिरवाई स्वतःच्याच रक्ताने फुलवत आहेत. कोणत्याही‎बाहेरील हवेचे किंवा पावसाचे जराही उपकार त्यांच्यावर‎नाहीत. त्या वाटेल तेव्हा बहरू शकतात. वाटेल तेव्हा खूप‎मोठ्या, प्रचंड मोठ्या होऊ शकतात. पण काय करणार!‎त्यांची शारीरिक रचनाच अशी आहे की, आत एक‎नाजूक, सुंदर वेल वाढत असते. खूप मोठे वादळ‎आल्यावर ही वेल एखाद्या मजबूत झाडाला बिलगू पाहते.‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎या एका गोष्टीशिवाय ती प्रत्येक बाबतीत मजबूत आहे.‎निर्भय आहे. बेधडकही आहे. मानले की ती जन्माने हरिणी‎आहे, पण आता तिला वाघीण बनायचे आहे.‎ तर मग बनू द्या ना! या अत्याचारी पुरुषांना यात नक्की‎अडचण काय आहे? खरे तर महिलांवरील‎अत्याचारांसाठी फक्त सरकार जबाबदार नाही. सरकारने‎कडक कायदे केल्यास काही प्रमाणात या गोष्टींवर आळा‎बसू शकतो. पण सरकारे कोणत्याही पक्षाची असोत,‎त्यांचा स्वभाव एकसारखाच असतो. निवडणुका‎जिंकणाऱ्या घोषणांना देश किंवा राज्याबद्दलचे कर्तव्य‎सांगून राज्य करणे, एवढाच त्यांचा उद्देश राहिला आहे.‎असो, प्रत्येक गल्लीबोळात आणि चौकाचौकांत सरकार‎तर असू शकत नाही. पण अशा घटनांवर आपले ओठ‎शिवून घेणाऱ्या समाजाचे काय करायचे? हे ओठ नसून‎जणू तुरुंगाचे बंद दरवाजेच आहेत. आधी समाजालाच‎भानावर यावे लागेल, समजून घ्यावे लागेल. कित्येक‎वेदनादायी किंकाळ्या ऐकूनही हा समाज जागा होत नाही,‎किंवा गाढ झोपल्याचे सोंग करत राहतो! आपल्या मुलांना‎सुरुवातीपासूनच महिला व इतरांचा आदर करण्याचे‎शिक्षण कसे द्यावे. त्यांना सत्याचा मार्ग कसा दाखवायचा?‎चुकीच्या रस्त्यावर जाण्यापासून कसे रोखायचे? हेही‎समजून घ्यावे लागेल की, दगडांवर हातोडा मारला तर‎त्यातून रक्त वाहत नाही, पण वेदना तर त्यांनाही होतच‎असतील ना! आपण तर शेवटी माणसे आहोत.‎ किती वेदना व्हायला हव्यात? पण का होत नाहीत?‎ अखेर हे अत्याचारी पुरुष नक्की काय खाऊन मोठे झाले‎असतील? त्यांच्या मनात निर्दयतेचा एवढा मोठा साठा‎कसा जमा झाला आहे? या जोरावर आजच्या युगातही ते‎महिलांना, मुलींना केवळ एक वस्तू समजत आहेत?‎त्यांच्यावर अत्याचार करत आहेत, त्यांना लुटत आहेत!‎ अखेर का? का?…‎ आणि का?‎ त्या समाजाचे काय करायचे?‎प्रत्येक गल्लीबोळात आणि चौकाचौकांत‎सरकार तर उपस्थित राहू शकत नाही. पण‎अशा घटनांवर ओठ शिवून घेणाऱ्या‎समाजाचे काय करायचे? हे ओठ नसून‎‎तुरुंगाचे बंद दरवाजेच आहेत! आधी या‎समाजालाच सावरावे लागेल, सांभाळावे‎लागेल. कित्येक वेदनादायी किंकाळ्या‎ऐकूनही हा समाज जागा होत नाही किंवा‎गाढ झोपल्याचे नाटक करतो.‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎एक सुंदर कविता आहे-‎