एन. रघुरामन यांचा कॉलम:पालक म्हणून नव्या पिढीवर राग कसा नियंत्रित करणार

तुम्ही तुमच्या मुलांचा गृहपाठ पाहण्यासाठी दररोज ऑफिसमधून लवकर घरी पळता का? 5 वाजताच घरी पळण्यावरून तुमचे बॉस तुम्हाला टोकतात का? जेव्हा ते तुम्हाला सल्ला देतात की, ‘जोपर्यंत तुम्ही तुमच्या कामाची जबाबदारी घेत नाही आणि घरी पळणे थांबवत नाही तोपर्यंत करिअरमध्ये पुढे जाऊ शकणार नाही.’ तेव्हा तुम्ही फ्रस्ट्रेट होता का? जेव्हा तुम्ही घरी पोहोचून पाहता की तुमची मुले टीव्ही पाहत आहेत तेव्हा तुमची अधिक चिडचिड होते का? आणि शेवटी, या सर्वांमागचे कारण शाळेत जाणारी तुमची 2 आळशी आणि निष्काळजी मुले आहेत, जी त्यांच्या शालेय कामाची जबाबदारी घेत नाहीत असे तुम्हाला कधी कधी वाटते का? आणि तुम्हाला खात्री असते की जर तुम्ही त्यांचा ‌गृहपाठ पाहिला नाही तर तो पूर्ण होणार नाही किंवा नीट होणार नाही याच कारणामुळे तुम्ही बॉसच्या नाराजीनंतरही दररोज घरी पळता. याहूनही अधिक, जेव्हा तुम्ही त्यांना गृहपाठव्यतिरिक्त इतर सर्व काही करताना पकडता तेव्हा तुमचा भावनांचा बांध (म्हणजेच माझा अर्थ राग) फुटतो आणि संपूर्ण घरात पसरतो. तुम्ही टोमणा मारता की, ‘तुम्ही अशा पालकांच्या घरात कसे जन्माला आलात, जे त्यांच्या शाळेत खूप हुशार होते?’ या सर्वांचे कारण असे आहे की तुम्ही स्वतः असे सेल्फ-मोटिव्हेटेड विद्यार्थी होता, ज्याला खूप कमी देखरेखीची गरज होती आणि तुमचा दिवस 24 तासांचा होता. दुर्दैवाने, त्यांचे दिवस फक्त 18 तासांचे आहेत. तुम्ही म्हणालात का की, ‘हा काय बकवास आहे?’ कृपया, माझ्यावर राग काढू नका. माझे म्हणणे ऐकून घ्या. आज तरुणांचे लक्ष वेधून घेण्यासाठी स्पर्धा करत असलेल्या सततचे डिजिटल स्टिम्युलेशन, सोशल मीडिया, स्मार्टफोन, ऑनलाइन गेमिंग आणि डिस्ट्रॅक्ट करणाऱ्या अशा अंतहीन गोष्टींचा सामना आपल्याला कधीच करावा लागला नाही. त्यांच्यावर अकॅडमिक प्रेशरही वाढले आहे आणि प्रत्येक पालकाला वाटते की आपल्या मुलांनी वर्गात पहिला क्रमांक मिळवावा. म्हणूनच मी नेहमी म्हणतो की, आपण कालच्या विकासात्मक अपेक्षा आजच्या वातावरणात त्यांच्यावर लादणे आपल्यासाठी योग्य नाही. आपल्या बालपणाशी आणि किशोरवयाशी तुलना केली तर आजचे वातावरण पूर्णपणे बदलले आहे. इंडिपेंडंट लर्निंग, प्लॅनिंग, टाइम मॅनेजमेंट, फ्रस्ट्रेशन-टॉलरन्स आणि टास्क-इनिशिएशन यांसारख्या क्षमता हळूहळू विकसित होतात. काही लोकांमध्ये तर त्या 30 व्या वयानंतर येतात, तर काही जण त्या खूप लवकर आत्मसात करतात. तुम्ही यासाठी त्रस्त आहात. कारण कदाचित तुमची मुले लेट-लर्नर आहेत. ती मोठी होऊन कॉलेजमध्येही तसाच व्यवहार करतात. जेव्हा पालक त्यांना माझ्याकडे आणतात आणि अभ्यासात कमी रस दाखवत ती म्हणतात की, ‘आमच्या पिढीला सल्ल्याची गरज नाही, शिक्षण तर अभ्यासू लोकांसाठी आहे,’ तेव्हा मला वाटते की अशी विधाने काही अंशी त्यांच्या बालिशपणाचे दिखाऊ धाडस दर्शवतात, पण बहुतांश वेळा हे इमोशनल सेल्फ-प्रोटेक्शन असते. एखाद्या गोष्टीत स्वतःला कमी लेखण्याचा धोका पत्करण्यापेक्षा ती गोष्टच नाकारणे तरुणांसाठी सोपे असते. म्हणूनच मी त्यांच्यासोबत अशा कथा शेअर करतो, ज्या त्यांना आतून हादरवून सोडतील. मी नुकतीच यूकेच्या मॅथ्यू डोनलीची कथा वाचली, जी अशीच होती. ऑक्सफर्ड युनिव्हर्सिटीमधून नुकतेच ग्रॅज्युएट झालेले डोनली नेहमी म्हणतात की, ‘मी ग्रॅज्युएशन करण्यासाठी खूपच वाईट वेळ निवडली.’ ते असे यासाठी म्हणतात. कारण या वर्षी जेव्हा त्यांनी ऑक्सफर्डमधून ग्रॅज्युएशन केले तेव्हा यूकेमध्ये ग्रॅज्युएट्ससाठी फक्त 8383 व्हॅकन्सी होत्या, तर 2017 मध्ये ही संख्या 55800 होती. तुम्ही विचार करत असाल की ते आता काय करत आहेत? ते 6 युरोच्या फीसाठी बिग-मॅक डिलिव्हर करत आहेत आणि दररोज 125 युरो कमावतात. ते ऑक्सफर्डच्या विद्यार्थ्यांसह सर्व प्रकारच्या लोकांना डिलिव्हरी करतात, परंतु ते त्यांच्यापेक्षा सीनियर किंवा एज्युकेटेड आहेत असे कधीच सांगत नाहीत. त्यांच्यासाठी सर्वात कठीण काम आऊटलेटच्या त्या विशिष्ट कलेक्शन पॉइंटवरून जेवण घेणे हे राहिले आहे, जिथे सर्वजण एकमेकांना ओळखतात आणि बहुतेकांना हे देखील माहीत असते की ते ऑक्सफर्ड ग्रॅज्युएट आहेत. ते अनेकदा बाजूला उभे राहून असे दाखवतात, जणू काही ते फोनवर बोलत आहेत आणि संकोचाने आपल्या ऑर्डर नंबरची वाट पाहतात. फंडा हा आहे की, जेव्हा मुले एखादे काम करण्यास नकार देतात, आळशी दिसतात किंवा तुम्हाला उलट उत्तर देतात तेव्हा हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करा की त्यांचे बोलणे ही त्यांच्या बालिशपणाचे दिखाऊ धाडस आहे की इमोशनल सेल्फ-प्रोटेक्शन. एकदा तुम्हाला हे समजले की तुमचा राग कमी होऊ लागेल.