रश्मी बन्सल यांचा कॉलम ‎‎‎:कोणाला ओरखडा न ओढता स्वतःच्या हिमतीवर यश मिळवा‎

‎‎‎‎‎‎‎‎माझ्याकडे अनेक वर्षे परवाना (लायसन्स) होता, पण‎मी गाडी चालवत नव्हते. भीती वाटायची. या देशातील‎रस्त्यांवर गाडी चालवणे म्हणजे एखाद्या व्हिडिओ‎गेममधील पात्रापेक्षा कमी नाही. कधीही, कोठूनही धोका‎येऊ शकतो. कोणाला डावीकडून उजवीकडे वळायचे‎असते, तर कोणी चुकीच्या दिशेने गाडी चालवत असते.‎ज्याला जीव प्रिय आहे त्याला भीती तर वाटणारच!‎ असो. मुलीने मला प्रोत्साहन दिले. मग मी हिंमत केली‎आणि गाडी चालवायला सुरुवात केली. 2014 मध्ये जी‎गाडी विकत घेतली होती तिने आता जवळपास 50 हजार‎किमी अंतर पूर्ण केले आहे. हे आश्चर्य कसे घडले?‎पहिली गोष्ट- मनावर ताबा मिळवला. गाडी काढण्यापूर्वी‎देवाचे नाव नक्की घेते की हे देवा, माझे रक्षण कर. तीन वेळा‎लहान-मोठ्या धडका झाल्या आहेत. एक माझ्या चुकीमुळे,‎बाकी इतरांच्या. पण मी कधीही भांडण केले नाही. थोडे पैसे‎लागतील, ठीक आहे. नाहीतर विमा (इन्शुरन्स) क्लेम‎करू. मी पण ठीक, तुम्ही पण ठीक, चला देवाचे आभार.‎अशा प्रकारे मनाची शांतता टिकून राहिली.‎ हो, मी गाडी चांगलीही चालवते आणि लक्षपूर्वकही.‎कोणाला ओव्हरटेक करायचे असेल तर मी विचार करते-‎करू द्या. यात मी अहंकार आणत नाही. खरं तर अनेकदा‎तीच गाडी पुढच्या सिग्नलवर उभी असलेली दिसते. आणि‎मी आरामात माझे गाणे ऐकत-ऐकत त्याच ठिकाणी‎पोहोचते, ज्यासाठी ते घाई करत होते. तसे पाहता रस्त्यावर‎मला दुसऱ्या गाड्यांची नाही, तर दुचाकींची भीती वाटते.‎विशेषतः बाइक चालवणाऱ्यांची. ते धुरंधर बनून‎पाकिस्तानात शिरू शकले नाहीत म्हणून आता दोन‎गाड्यांमधील पाच सेंटिमीटरच्या रिकाम्या जागेत शिरण्याची‎आवड जोपासतात. माझ्या गाडीला ओरखडा लागला तरी‎त्यांना काय पर्वा? बाइकवालेसुद्धा दोन प्रकारचे असतात.‎एक असतात- ‘यंग गन्स’. रडून-पडून आई-वडिलांकडून‎भेट म्हणून बाइक मिळाली किंवा पहिल्या कमाईतून‎ईएमआय सुरू केला. विचार केला होता रस्त्यावर धूम करू,‎पण अडकले ट्रॅफिकमध्ये. मुलींना फिरवण्याची संधी तर‎मिळाली, पण त्यांना बसवले विना हेल्मेटचे.‎ दुसऱ्या श्रेणीत आहे- ‘हताश प्राणी’. त्याचे वय‎चाळिशीच्या पुढे गेले आहे, पण जीवनाच्या शर्यतीत‎कुठेतरी तो थोडा मागे राहिला आहे. तो धावपळीसाठी‎बाइक वापरतो. घराबाहेर पाच मिनिटे उशिरा निघाला होता,‎कदाचित इकडे-तिकडे बाइक घुसवून वेळेवर पोहोचता‎येईल. मग तो पाहतो ड्रायव्हर असलेल्या गाडीत बसलेल्या‎माणसाला, जो आरामात ऑफिसला पोहोचण्यापूर्वी‎वर्तमानपत्र वाचत आहे किंवा लॅपटॉपवर काम करत आहे.‎राग तर येतोच. जर याच्या महागड्या गाडीवर दोन-चार‎ओरखडे पडले तर बरे होईल. काय करून घेईल, मी तर‎पसार! तसे हे खरे आहे की, दुचाकी आणि चारचाकीची‎टक्कर झाली तर चारचाकीवाल्याचीच चूक मानली जाते.‎मग बाइकवाला कितीही मूर्खपणाने गाडी चालवत असला‎तरी. कारण रस्त्यावर बिचारा पडलेला आहे, बघा- दुखापत‎तर झाली नाही ना! सहानुभूती नेहमी कमकुवत माणसाला‎मिळते. असो. रस्त्यावरून आपले चारित्र्य समजते.‎जर्मनीमध्ये हायवेवर वेगमर्यादा नाही, पण प्रत्येक जण‎नियमांचे पालन करतो. आपल्या देशात इकडे-तिकडे कोपरे‎कापूनच (शॉर्टकटने) काम होते म्हणून रस्त्यावरही तीच‎अवस्था आहे. तशी चांगली गोष्ट ही की, मोठ्या शहरांमध्ये‎आता मेट्रोची सुविधा आली आहे. सर्वात विकसित देश तो,‎जिथे लहान-मोठा प्रत्येक माणूस सार्वजनिक वाहतुकीने‎जाणे पसंत करतो. कारण त्यात वेग आहे आणि आरामही.‎आपली कार किंवा बाइक तुम्ही थोडे फिरण्यासाठी ठेवा,‎धावपळीसाठी नाही. एवढेच म्हणेन, जीवनाच्या वाटेवर‎‘टू-व्हीलर’ विचारसरणी स्वीकारू नका. दुसऱ्या कोणाला‎ओरखडा मारून नाही, तर स्वतःच्या हिमतीवर यश‎मिळवा. (हे लेखिकेचे वैयक्तिक मत आहे.)‎