एन. रघुरामन यांचा कॉलम:‘एकदा विचारले असते तर बरे झाले असते’, असा पश्चात्ताप व्हायला नको

कॅन्सरग्रस्त एका तरुणाने घर आणि रुग्णालयात अनेक महिने घालवल्यानंतर एके दिवशी बाहेर पडण्याचा निर्णय घेतला. तो एका म्युझिक स्टोअरवर सीडी खरेदीसाठी थांबला आणि तेथील सेल्सगर्ल त्याला आवडली. त्याला पहिल्याच नजरेत तिच्यावर प्रेम जडले. तो काउंटरपर्यंत गेला तेव्हा सेल्सगर्लने हसून विचारले - ‘मी आपली काही मदत करू शकते का?’ बऱ्याच काळापासून गंभीर चेहरे पाहणाऱ्या त्या तरुणासाठी हे आतापर्यंतचे सर्वात सुंदर हास्य होते. तो म्हणाला - ‘अं... मला एक सीडी घ्यायची आहे.’ त्याला जी पहिली सीडी दिसली, ती त्याने उचलली आणि पैसे दिले. मुलगी हसून म्हणाली, ‘मी हे गिफ्ट रॅप करून देऊ का?’ मुलाने होकार दिला आणि ती ते रॅप करण्यासाठी मागच्या खोलीत गेली. मुलगा ती रॅप केलेली सीडी घेऊन घरी गेला. तेव्हापासून पुढील काही दिवस तो नियमितपणे त्याच म्युझिक स्टोअरवर जात असे आणि दररोज एक सीडी खरेदी करत असे. दररोज ती मुलगी त्या सीडी गिफ्ट रॅप करून देत असे आणि मुलगा त्या सीडी न उघडताच आपल्या कपाटात ठेवत असे. मुलगा अत्यंत लाजाळू होता. त्याने खूप प्रयत्न केले, पण मुलीला बाहेर फिरायला जाण्याबद्दल विचारण्याची हिंमत तो एकवटू शकला नाही. एके दिवशी त्याच्या मित्राने त्याला धीर दिला. दुसऱ्या दिवशी तो पक्का निश्चय करून स्टोअरवर पोहोचला. नेहमीप्रमाणे एक सीडी खरेदी केली आणि जेव्हा ती मुलगी दुसऱ्या ग्राहकाला अटेंड करत होती, तेव्हा तो आपला फोन नंबर तिथे सोडून निघून गेला. पुढील दोन दिवस तो स्टोअरवर गेला नाही, म्हणून मुलीने त्याला फोन केला. आईने फोन उचलला आणि विचार करू लागली की हे कोण असू शकते. ही तीच म्युझिक स्टोअरवाली मुलगी होती. तिने मुलाशी बोलणे करून देण्यास सांगितले तेव्हा आईला रडू कोसळले. मुलीने विचारले, काय झाले? आई म्हणाली, ‘तुला माहीत नाही? तो तर कालच वारला.’ फोनवर दीर्घ शांतता पसरली. त्याच दुपारी आईने त्याचे कपाट उघडले आणि तेथे गिफ्ट-पेपरमध्ये गुंडाळलेल्या खूप साऱ्या सीडी पाहून त्या थक्क झाल्या. तिथे खूप साऱ्या सीडी असल्याने आईला उत्सुकता वाटली व त्यांनी नुकतीच आणलेली एक सीडी उघडली. पाकीट फाडताच त्यांना एक चिट्ठी दिसली, ज्यावर लिहिले होते - ‘हाय, तू खूप क्यूट आहेस. मला तुला भेटायला आवडेल. कधीतरी बाहेर जाऊया? - सोफी.’ हे पाहून आईला अनावर रडू फुटले. गुरुवारी रात्री एक मोठी चूक केल्यानंतर मला ही गोष्ट आठवली. मी मुंबईला जाणाऱ्या ट्रेनऐवजी पुण्याला जाणाऱ्या ट्रेनमध्ये चढलो होतो. दोन्ही गाड्या अमरावतीहूनच सुटतात. मी काही विचार करणार, त्याआधीच मी पाहिले की आणखी दोन लोकांनीही हीच चूक केली होती. आता ते कधी रेल्वे अनाउन्समेंट सिस्टिमला दोष देत होते, तर कधी साखळी ओढण्याची धमकी देत होते. जेव्हा ते टीसीसोबत भांडत होते, तेव्हा मुंबईला जाणारी ट्रेन दुसऱ्या ट्रॅकवरून आम्हाला ओव्हरटेक करून पुढे गेली, कारण ती पुण्याच्या ट्रेनपेक्षा जास्त वेगवान होती. मी हेड टीसीबद्दल माहिती घेण्यासाठी बेडरोल सुपरवायझरची मदत घेण्याचे ठरवले व माझ्या चुकीबद्दल त्यांची माफी मागितली. हेड टीसीसाठी मी त्या प्रवाशांपेक्षा चांगला होतो, जे कडवट आणि मोठ्या आवाजात तक्रार करत होते. त्यांनी तत्काळ मागून येणाऱ्या ट्रेनच्या प्रमुखांशी संपर्क साधला आणि मदतीची व्यवस्था केली. आम्ही सर्व मनमाड स्टेशनवर उतरलो, पण सीट फक्त मला एकालाच मिळू शकली. ते दोघे पुन्हा तक्रार करू लागले की मला सीट का मिळाली व त्यांना का नाही. तेव्हा टीसी म्हणाले, ‘तुम्ही आधी विचारले असते तर मी तुम्हाला दिली असती...’ फंडा हा आहे की, आयुष्यात कोणतीही विचित्र परिस्थिती उद्भवली तर, ‘एकदा विचारले असते तर बरे झाले असते’, असा पश्चात्ताप करण्यापेक्षा तत्काळ विचारणे कधीही श्रेयस्कर.