मुक्तछंद:सगळं इथंच, असंच आणि इतकंच सुंदर, पण पाहतो का आपण?; वाचा मानसी वैद्य यांचा हुरहुर लावणारा कॉलम!

एवढा वेळ हे सगळं इथंच, असंच आणि इतकंच सुंदर होतं न? याच जागेवरून किती वेळा फिरला पाळणा! पण आपण पाहिलंच नाही.. आजही तो अनुभव आठवतो आणि वाटलं same goes with life! सगळं इथंच असतं, पण खरंच पाहतो का आपण?…

तसं शाळेत 'माझा आवडता ऋतू' असा निबंध लिहिताना 'हिवाळा', असं लिहिलं नाही मी कधी, पण आता आता विचार केला की वाटतं छान असतो की हा ऋतू! लहानपणी अनुभवलेला हिवाळा तर कितीतरी वेगळा आणि भारी होता! पण तेव्हा त्याची गंमत शोधण्यापेक्षा सकाळी सकाळी कुडकुडत शाळेत जावं लागतंय याचा रागच जास्त यायचा.

नोव्हेंबर डिसेंबरची थंडी सुरू झाली की आपोआप पंखे बंद व्हायला लागायचे. सटकन् एखादी शिंक आली की मग थंडीला भयंकर सिरियसली घेतलं जायचं. माळ्यावरून ट्रंकेत जपून, डांबर गोळ्या घालून ठेवलेले स्वेटर्स खाली यायचे, गोधड्या बाहेर निघायच्या. लोकरीची टोपी आणि स्वेटर हाच मग युनिफॉर्म आहे की काय, असं वाटायला लागायचं. अशात शाळेतलंही वातावरण बदलून जायचं.

सहामाही संपल्यानं कुणाला परीक्षा आणि अभ्यासाची घाई नसायची. गॅदरिंग आणि सहलीचं वारं भिरभिरायचं सगळीकडं. त्यामुळं मग शाळेत जाताना जरी वैतागलेले असलो, तरी शाळा सुटताना मात्र मजेतच असायचो आम्ही! हटकून मग शाळेबाहेर खाऊ विकायला बसणाऱ्या आजीकडून ढाळा, बोरं, छोटे आवळे घेतले जायचे. स्वेटरच्या खिशातला हा खाऊ खात वाट कधी संपायची कळायचंच नाही!

पुढे मग जानेवारी सुरू झाला की वेगळीच मजा! शाळेत चक्क जवळपास आठवडाभर सुट्टीच मिळायची संक्रांतीकरता. गोधड्या पांघरून सकाळच्या थंडीला वाकुल्या दाखवत निवांत झोपण्याचं सुख देणारी सुट्टी. शिवाय गुळपोळी, शेंगदाण्याची पोळी, तीळगुळाच्या वड्या, लाडू, बाजरीच्या टम्म फुगलेल्या भाकऱ्या नि त्यावर वितळत जाणारा शुभ्र लोण्याचा मऊसूत गोळा!

संक्रांतीसोबत थंडीसुद्धा साजरी करतोय वाटावं असे एक एक पदार्थ. त्यांचा घरभर पसरलेला दरवळ नाकात साठवत गच्चीवर जावं तर आकाशात पाहावं तिथे पतंगच पतंग! मला पतंग उडवता येत नसला, तरी समोरच्या बिल्डिंगमधल्या मुलामुलींचा पतंग आपल्या इमारतीमधली मंडळी कापतात न, हे पाहण्याची भयंकर उत्सुकता असायची. जोरदार असल्या तरी निकोप , निरागस स्पर्धा असायच्या या.

याच दिवसात सोलापुरात मानाच्या काठ्यांची पूजा असायची. ग्रामदैवत सिद्धेश्वरांच्या मंदिरात. खरं म्हणजे शहरभरातच मोठा उत्सव असायचा. गड्डा भरायचा! गड्ड्यावर जाणं जवळपास 'शास्त्र असतं' म्हणण्याइतकं महत्त्वाचं होतं. सुट्टीतच एक सोयीचा दिवस ठरवून सगळं कुटुंब फिरायला निघायचं! फूड कोर्ट कम शॉपिंग मॉल कम अम्यूझमेंट पार्क असं सगळंच असायचा गड्डा! खेळण्यातल्या रायफलनं नेमबाजी करणं असो, भूतबंगला खोटा आहे, ठाऊक असूनही भिणं असो, वा आयनामहलमधल्या करामतींमधे रमणं असो! फार साधा, गोड आनंद होता तो.

एकदा असेच गड्ड्यावर गेलो होतो आणि कधी नव्हे ते पाळण्याचं तिकीट काढलं मी. अगदी अलगद एक चक्कर पार पडली आणि हळूहळू पाळण्यानं वेग पकडला. सगळी शक्ती एकवटून ग्रील धरत बेंबीच्या देठापासून किंचाळणारी मी हे अचाट विनोदी दृश्य असावं! शेवटी थोड्या वेळानंतर एकेका पाळण्यामधले लोक उतरण्यासाठी हळूहळू थांबवले जायला लागले. मी डोळे उघडून पाहिलं तर सगळ्यात उंच जागी येऊन थांबला होता माझा पाळणा. इतक्या उंचावरून भवतीचा तो झगमगता गड्डा, सगळी दुकानं, थोडं दूर चमकणारं तलावामधलं पाणी, त्याहीपलीकडचं शहर, इवली इवली माणसं, नि ह्या सगळ्यावर पसरलेलं आकाश, चांदणं आणि चंद्र!

वाटलं, एवढा वेळ हे सगळं इथंच, असंच आणि इतकंच सुंदर होतं न? याच जागेवरून किती वेळा फिरला पाळणा! पण आपण पाहिलंच नाही.. आजही तो अनुभव आठवतो आणि वाटलं same goes with life! सगळं इथंच असतं, पण खरंच पाहतो का आपण? असो! परवा एका रीलमधे फार सुंदर शब्द ऐकला, Apricity. त्याचा अर्थय थंडीच्या दिवसांमधल्या उन्हामुळं मिळणारी ऊब! वाटलं, ह्या गोड आठवणी म्हणजेसुद्धा आपल्याकरता apricity आहेत की. तेव्हा या मकरसंक्रांतीच्या निमित्तानं, प्रत्येकाला कुठल्या ना कुठल्या रूपात ही Apricity गवसो याच शुभेच्छा!

This post was originally published on this site.